“ A dog wags its tail with its heart.
Martin Buxbaum

 

Verhaal 1 van Lut en Skippy (en de rest)

(Ingezonden door Lut Vannecke)

Eerst en vooral, proficiat met jullie site. Heel mooi en overzichtelijk.

Ik had nog graag een tip meegegeven voor reizigers met honden. Kleef in het vaccinatieboekje een foto van uw hond. Moest hij verloren lopen, dan is het handig als je een foto van hem kunt tonen aan de plaatselijke bevolking. Van sommige rassen die hier gekend zijn, hebben ze in bepaalde streken nog nooit van gehoord. Weinig Zwitsers, Oostenrijkers en Duitsers wisten tot welk ras onze mechelaars en tervuerense herder behoren.

Nog een tip: als je voorbij een kudde koeien met kalveren komt, hou de hond aan de voet, maar NIET aangelijnd. Vroeger (wij reizen met 4 Belgische herders) riepen wij steeds de honden bij ons en namen ze aan de leiband als we doorheen een kudde koeien passeerden. In de zomer van 2001 hebben we echter een heel nare ervaring meegemaakt. Tijdens een wandeling, (die we trouwens enkele dagen voordien ook gemaakt hadden zonder problemen) werden we aangevallen door een kudde van ongeveer een 20-tal koeien. Het was extreem droog en de dieren hadden weinig eten en geen water. De bronnen, ook deze van onze almhütte waren uitgedroogd. Waarschijnlijk waren de dieren hierdoor prikkelbaar. 's Nachts konden we ze regelmatig horen loeien. Toen we langs het wandelpad door de alm liepen, met onze honden aan de leiband, kwamen de koeien op ons af. De eerste begon te snuiven en chargeerde, de rest volgde. Resultaat: ikzelf kreeg een kopstoot en werd omhoog geworpen en een eind verder meegesleurd. Mijn man kwam terecht onder een aantal koeien. Ook de honden deelden in de klappen. Resultaat van dit alles: Ikzelf een dubbele neusbreuk en veel schrammen, mijn man een ontwrichtte knie, één van onze honden een dubbele fractuur van de voorpoot en een andere hond eveneens een manke achterpoot.
Bij de plaatselijke boeren, waar we trouwens zeer goed ontvangen zijn, vertelden ze echter dat de koeien steeds agressiever worden naar wandelaars toe. Drie weken voordien was er ook een vrouw met een hond aangevallen. De boerin vertelde dat dit komt doordat nu minder melkkoeien gehouden worden. De jonge boeren steken niet zoveel tijd meer in hun dieren, waardoor het contact tussen koeien en mensen (en honden) vermindert. In plaats van melkvee, dat dagelijks gemolken wordt en bijgevolg in contact komt met boer en hond, worden er nu koeien op de alm geplaatst die hun kalveren laten zogen. Instinctief gaan deze koeien hun kalveren beschermen tegen indringers op de alm, o.a. wandelaars met hun honden. Tegenwoordig laten wij onze honden naast ons lopen, doch niet aangelijnd. Als er iets zou gebeuren kunnen de honden in verschillende richtingen weglopen, zodat de koeien zich niet op een groepje "indringers" kunnen fixeren. Als wij koeien passeren blijven we nu ook niet meer naast elkaar lopen, maar we laten een afstand van een 20- tal meter tussen ons.

[ aanlijnen of niet ]

 

Skippy wordt verzorgd

Ikzelf zou mij geen vakantie kunnen indenken zonder de honden. Overal gaan ze mee. Toch denk ik dat mensen zich goed moeten voorbereiden op bergreizen met de hond.

Tijdens dezelfde zomervakantie van het "koeien-historie", stond ik op een morgen wat van de natuur te genieten naast onze almhütte. Opeens hoorde ik een akelige schreeuw. Het klonk als het luidkeels roepen van een varken, gemengd met blafgeluiden. Het duurde niet lang en daarna werd het terug stil. Ik wist absoluut niet wat het kon zijn, het geluid bleef echter in mijn hoofd rondspoken.

Wanneer we terug naar huis vertrokken, moesten we eerst nog bij de boerin langs om af te rekenen voor ons verblijf. Ze stond voor de deur te praten met een Duitser die zijn mobilhome iets verder geparkeerd had. Na zijn vertrek liet ze ons binnen en zei :"ach schade, das arme tier". De jonge Duitse herder van deze Duitser, was enkele dagen tevoren in het ravijn gestort en deze man was wanhopig op zoek naar zijn hond. De schreeuw die ik gehoord had moet ongetwijfeld van die hond geweest zijn. Hij had de reddingsdiensten en een gids gevraagd, maar er was niemand beschikbaar. Het grootste probleem was echter dat hij niet meer wist waar de hond precies naar beneden gestort was. Het weer was heel slecht geworden en het zou gaan onweren. Toch wou die man absoluut de berg op, zo ver mogelijk geraken met zijn mobilhome, en dan te voet verder. Hij had een kaart bij zich, maar had de boerin een tamelijk groot gebied aangeduid met "hier ergens moet het geweest zijn". Hij zocht een speld in een hooiberg. Zijn reactie was niet zonder gevaar voor hemzelf. Hij vertrok alleen, had niet eens bergschoenen aan en had geen warme, of regenkledij mee. Toch vertrok hij wanhopig.... arme man, arme hond...

Mensen die in de bergen wandelen, moeten er rekening mee houden dat er altijd iets fout kan lopen. Ik wil het plezier niet bederven met akelige gedachten, maar toch kan men maar beter goed voorbereid in eenzame gebieden op uitstap vertrekken. Men zou toch zeker moeten weten welk noodnummer men kan oproepen. Hou er echter ook rekening mee dat er niet overal ontvangst is voor een mobiele telefoon. Als er iets gebeurt, moet men er aan denken de plaats van het ongeluk te markeren zodat het voor hulpdiensten zichtbaar is zowel vanuit de lucht als vanop de grond. Want zeg nu zelf, elke berg lijkt dezelfde en de ene hoop stenen verschilt niet van de andere. Daarom is het altijd handig een kedingstuk mee te hebben met een felle kleur. Rode T-shirt of gele jekker, als het maar van ver zichtbaar is. Maak een vlag zodat men van ver kan zien waar de plaats van het onheil is, en plaats ook merktekens die vanuit de lucht zichtbaar zijn. (bv leg stenen of kledingstukken in de vorm van SOS) Handig is ook als men een cursus EHBO gevolgd heeft. Dit kan altijd van pas komen.

Groetjes

Lut

 

Krack + Yo

Tricky zomer

Partenen

Rico op reis

 

Oostenrijk

Großglockner

 


Verhaal 2 van Lut en Skippy (en de rest)

Wat hebben we weeral genoten van jullie heerlijke site en jullie prachtige honden!
Wij zijn ook fervente bergwandelaars en onze honden (Mechelse herders) vergezellen ons op onze talrijke tochten.
Reeds enkele jaren verblijven we tijdens de zomervakantie in een almhut, een manier van reizen die ons enorm aanspreekt. Samen met de honden verblijven we er te midden van de natuur, weg van alle beschaving.
Een vakantie in een almhütte is heeeeerlijk, maar je moet wel een beetje avontuurlijk aangelegd zijn. 
In zo'n hütte zit je natuurlijk totaal verlaten van de bewoonde wereld. Soms moet je met de auto een uur stapvoets rijden vooraleer je de hütte bereikt. Maar, eens je boven bent, zit je in het aards paradijs, absolute stilte en rust ten midden van de bergen. Het gebeurt dat, als je 's morgens opstaat, de reeën voor je deur staan grazen, of een vos je begroet op zijn pad. Het is zalig om ’s morgensvroeg hoog op de berg de zon te zien opkomen. Onze honden vinden het heerlijk. Ze kunnen spelen en rennen zoveel ze willen. 

Als je een idee wilt hebben van hoe en waar je een almhütte kan vinden, kijk eens op www.urlaubaufderalm.com . Mooie hütten die wij reeds gehuurd hebben via deze website zijn: Pratschhütte, Göriacheralmhütte, Tröbacheralmhütte, Assenbauerhütte, Krauterhütte, Obere Roner Kasa, Stefaner Almhütte, Hoisenhütte en Thürerhütte. 

Het enige nadeel van dergelijke manier van reizen is dat deze formule (verhuur van een almhütte) enkel mogelijk blijkt in Karinthië. Elders in Oostenrijk wordt deze manier van toerisme niet uitgebaat 
(of hebben wij nog niet kunnen vinden). In andere streken van Oostenrijk verhuurt men eerder vakantiewoningen. Deze zijn voorzien van electriciteit, verwarming en stromend water, en zijn meestal in een dal of een dorp gelegen. Wij zoeken echter naar afgelegen en hoog-gelegen Hütten met zo weinig mogelijk comfort. 
Indien je wil meegenieten van onze reizen, dan kan dit op volgende link 
http://users.telenet.be/mechelse-herders-van-rostenfoksen/rosten7.html

Groetjes
Lut

Uw vakantie verhaal ook op deze site?
mail ons tekst en foto's