Old age means realizing you will never own all the dogs you wanted to. "  
Joe Gores

 

(totaal 5 inzendingen van Judith, de laatste staat onderaan deze pagina)

1e Verhaal Judith en Kyra

(Ingezonden door Judith Lenderink)

Wintersportvakantie   Itter-Oostenrijk  (27 februari 2004 – 6 maart 2004)

Wat een geweldig leuke site hebben jullie. Door het lezen van jullie wandeltochten met de honden, heb ik het aangedurfd om mijn 5 maanden oude labrador Kyra mee te nemen op de wintersportvakantie. We hadden een huisje in het plaatsje Itter, vlakbij Kufstein. Kyra heeft genoten. Ze ging iedere dag mee in de gondel om vervolgens een afdaling naar het dorp te maken. Vanwege haar leeftijd kon ik nog geen dagwandelingen maken. De wandelingen waren zo’n twee tot drie uur. Maar onze ervaringen zijn wel heel erg positief. Ze gaat rustig in een gondel, ze is ook een keer met een stoeltjeslift geweest. En ze heeft de laatste dagen met ons mee gerend terwijl we een dalafdaling op ski’s en snowboard hebben gemaakt. Er is dus heel veel mogelijk met een hond in de bergen.

Kyra gaat voortaan altijd mee, zomer en winter.

 Judith Lenderink

   

 


2e Verhaal Judith en Kyra

(Ingezonden door Judith Lenderink)

Eindelijk, het is zover! We stappen in de auto voor onze eerste echte bergvakantie, met hond! De wintersportvakantie is tenslotte een heel andere soort vakantie, dus die telt niet mee.
Kyra is nu 10 maanden en dat is dus even passen en meten. Twee jongens van 1.90 meter in de Fiat Panda en dan nog een flinke labrador ook op de achterbank. Gelukkig heb ik een leuk aanhangertje op de kop kunnen tikken zodat alle bagage ook mee kan.
Na een lange dag in de auto (ik hield me erg braaf aan de voorgeschreven snelheid van 80 kilometer per uur) waren we dan eindelijk op de camping van Gaschurn. Kyra was heel blij dat de auto stopte en sprong gelijk met mij de auto uit, vond wat botjes bij een tent. Wij hadden moeite om haar aan te lijnen.

We hadden een bergsportvakantie van de NKBV en kregen direct wat verlichting aangereikt om de tenten op te zetten, want het was inmiddels erg donker.
De volgende dag de liftpassen gekocht en meteen erop uit: de bergen in. Kyra rende van links naar rechts over de bergkam en genoot volop. Her en der  waren wat plasjes water en daar dook ze direct in. Ook dronk, liep en poedelde Kyra in alle bergbeekjes die ze tegen kwam.

Donderdag zouden we een tocht met hutovernachting maken. Een telefoontje naar de Tűbingerhűtte, want ik wilde natuurlijk wel even weten of Kyra welkom was. Geen enkel probleem, maar ik moest wel met mijn gezin een kamer nemen, want Kyra mocht niet in de matrassenlager. Nou dat vonden mijn jongens en ik geen straf!
We reden met de auto naar Gargellen en liepen door het Vergadatal (een mooi dal) om vervolgens een Joch over te steken. In de verte zagen we de hut liggen. Kyra klom en daalde alsof ze in de bergen geboren was.  Helemaal in haar element was ze, als ze een sneeuwveldje ontdekte. Dan was het rollen, graven, glijden, rennen en springen geblazen. Als we Kyra kwijt waren had ze steevast iedere keer wat hoger een sneeuwveldje ontdekt. Het slapen in de hut was erg leuk. Kennelijk gebeurde het toch niet zoveel dat een wandelaar zijn hond meeneemt naar de hut, want ik had veel aanspraak. En Kyra werd veel aangehaald! Midden in de nacht sprong ze bij mij op bed, het was kennelijk toch wat hard en ongezellig op de grond.

De volgende dag liepen we naar de Vermunt Stausee. Het regende en al heel snel begon het te onweren. Gelukkig is Kyra niet bang voor onweer, want ik had haar met die wandelroute niet graag aangelijnd gehad. De rotsen waren spekglad.en door de regen en hagel was het een mooie maar erg zware wandeling.

Later hebben we nog een tocht met hutovernachting gemaakt. Van de Silvretta Stausee naar de Wiesbadener Hűtte. Over de Radsattel! Fantastisch. We moesten een flink sneeuwveld oversteken. Daar had Kyra helemaal geen moeite mee. Ook in de Wiesbadener Hűtte mocht Kyra niet in de matrassenlager slapen, maar moest ze in het Winterraum. Omdat ik bang was dat ze de hele nacht zou liggen janken, ben ik daar ook gaan slapen. Ik weet nu waarom het Winterraum heet. Vier dekens, een paar sokken en Kyra dicht tegen me aan. Wat was het daar koud!!!!
Maar ik had geen last van snurkers en de overige mensen wel!

De vakantie in de bergen is super goed bevallen. Ook huttentochten zijn goed te maken, maar je moet wel van tevoren even bellen met de huttenwaard.
Helaas is de vakantie voorbij en moeten we weer een heel jaar wachten. Maar volgend jaar ga ik weer met mijn hond de bergen in!
 

Judith 

 

 

kyra10.jpg (20524 bytes)

kyra11.jpg (25985 bytes)

kyra13.jpg (19809 bytes)

kyra12.jpg (24096 bytes)


3e Verhaal Judith en Kyra

(Ingezonden door Judith Lenderink)

Bergwandelen met je hond……..
Het kan verkeerd aflopen!

Zaterdag 11 juni vertrekken Kyra en ik met de auto naar Oberstdorf. Vandaar gaan we met de bus naar Mittelberg. Zondag start hier onze Grote Walserweg wandeltocht. We zijn van plan in zes etappes van Mittelberg (Klein Walsertal) naar Klosters (Zwitserland) te lopen.Zondag lopen we over de Hochtannpas naar Schröcken. De wandeling is erg mooi en boven op de pas ligt nog veel sneeuw. Fantastisch, genieten. Kyra klimt als een echte berggeit naar boven en heeft het weer volkomen naar haar zin.De volgende dag gaan we met de bus terug naar de Hochtannpas. Daar pakken we de route via de Kalbesee en de Körbersee, waar Kyra natuurlijk weer in moet duiken, over de Fürggele op. We zullen in het winterraum van de Biberacher hut gaan overnachten. We krijgen te maken met twee erg moeilijke passages (het is nog vroeg in het jaar en er ligt nog veel sneeuw) Die kan ik allebei met handen en voeten oversteken. Kyra heeft er geen moeite mee.Maar het is erg warm en Kyra heeft heel veel dorst. Omdat het echter nog zo vroeg in het jaar is, smelt er nauwelijks sneeuw en zijn de beddingen droog. Dan hoort Kyra een waterval. Ze loopt vrolijk vooruit en blijft dan stokstijf stil staan. Deze waterval is niet over te steken. We keren terug naar Schröcken en gaan daar weer overnachten.De volgende dag lopen we via de kortere route over de Schadonapas, via de Biberacher hut naar Buchboden. We moeten een korte rotsroute nemen waar ik houvast heb aan een staalkabel. Kyra zoekt geweldig goed haar eigen rotsen uit en klautert omhoog.Als we vermoeid in Buchboden aankomen besluit Kyra dat het genoeg is geweest en loopt de trap van pension “Zum Jaeger” op. Daar wil ze slapen.Woensdag lopen we naar Sonntag. Hier wil ik met de lift naar boven om dan naar de Laguzalpe te lopen. Helaas, de lift gaat nog niet! We zullen moeten klimmen. Eerst even naar het riviertje dalen en over de rivier heb ik keus uit twee routes: over de straat; 2.45 uur of over de kreuzweg; 1.30 uur. Ik kies voor de snelle klim door het bos. Het is een prachtig pad. Het is niet overdreven smal, steil, maar goed te doen. Ik ben doornat, van regen en zweet. Af en toe stop ik om uit te hijgen. Opeens zie ik een staalkabel en Kyra staat ernaast!! Aan de verkeerde kant. Ik schrik en roep haar terug. Maar op dat moment hoort ze geritsel in het bos. Ze doet nog een stap opzij en dan valt ze. Het geluid van een vallende, heftig jankende hond klinkt door het stille bos. Ik wil mijn rugzak afgooien en als een speer die berg af hollen. Maar dan ga ik heel rationeel redeneren. Als ze dood is heeft het geen zin meer dat ik veel risico neem. Als ze nog leeft dan heeft ze mij beneden nodig en dan kan ik niet nog eens omhoog klimmen om mijn spullen op te halen. Dus ik houd de rugzak op en daal snel maar voorzichtig af. Intussen is het gejank gestopt. Dit is nog akeliger dan het janken. Nu denk ik dat ze dood is!Ik vraag me af waar ik haar ongeveer moet zoeken in het bos en kijk veel omhoog of ik het pad met de staalkabel kan zien. Daar in de buurt moet ze liggen. Recht onder het pad bij de staalkabel staat een bankje, daar boven is een redelijk plat stukje grond en daar…. zit Kyra!Ik gooi m’n rugzak af en wil haar gaan halen, maar m’n dappere, lieve Kyra komt naar me toe kruipen. Haar linkerachterpootje bungelt akelig bij het kniegewricht. Oei, da’s een lelijke breuk.Ik doe drie pogingen om Kyra de berg af te dragen. Dat lukt niet. Ze weegt 30 kilo en dat is toch wel erg zwaar. Ik ga op m’n billen zitten, Kyra op schoot en schuif over de natte grond een stukje naar beneden, maar dat is ook niet ideaal. Kyra stapt zelf af en hinkelt een stukje naar beneden. Dus ik loop ook naar beneden en stap op de allereerste woning af die ik zie. Daar vraag ik hulp en die krijg ik. De mensen bellen een dierenarts, ik mag onder de douche en ik kan mijn mobieltje opladen. Ook zoeken ze het nummer op van de Laguzalpe, zodat ik die weer kan afbellen! De dierenarts brengt me naar de kliniek in Bludenz. Daar wordt Kyra’s poot, die zeer gecompliceerd gebroken is, gezet en gespalkt. Kyra mag er die nacht blijven slapen. Ik kan dan met de trein naar Oberstdorf reizen om mijn auto te halen. Drie en een half uur met trein en bus, vervolgens twee uur met de auto. Donderdag rijd ik met Kyra terug naar Nederland. Vrijdag ligt Kyra op de operatietafel bij de orthopedische praktijk in Amsterdam. Ze heeft echt een zeer gecompliceerde breuk. Gelukkig leeft ze nog en als de breuk goed geneest kan ze straks ook weer mee wandelen. Maar ik weet niet of ik ooit nog de bergen in durf met haar. Want zo loop je op een redelijk veilig pad en laat je de hond vrij! Maar je weet niet hoe de situatie 10 stappen verder is!

Judith & Kyra


4e Verhaal Judith en Kyra

(Ingezonden door Judith Lenderink)

Sneeuwschoen wandelen in het Lesachtal! 

Deze winter eens een hele ander vakantie. Geen ski’s, geen snowboard! Maar wandelen met sneeuwschoenen. Als vakantieplaats had ik Tscheltsch uitgekozen, een gehucht van 5 huizen op een berg boven Liesing in het Lesachtal. Er lag weinig tot geen sneeuw, maar met de auto waren de mooiste wandelgebieden binnen bereik. We hebben gewandeld op de Samalm bij Maria Luggau, op de Plückenpas, bij Heiligenblut, op de Kreuzpas bij Sexten en bij Lago di Fusine (de laatste twee waren erg mooie gebieden in Italië)

Sneeuwschoen wandelen is echt een aanrader voor hond en baas.

 

 


5e Verhaal Judith en Kyra

(Ingezonden door Judith Lenderink, februari 2014)

Sneeuwschoenwandelen in het Wipptal


Inmiddels heeft Kyra het gezelschap gekregen van de Huskies Layka en Russ. Russ is net vijf maanden, ik kan dus nog niet al te fanatiek wandelen. Ik heb een Ferienwohnung gevonden in Gschnitz. Het is geen enkel probleem dat ik drie honden meeneem. Aangezien het dorpje op 1240 mtr ligt is er voldoende sneeuw. Ik wil graag een dag naar de gletsjer. 

Zondag is een stralende dag en ik neem met drie honden de gondel naar Gamsgarten op de Stubaigletsjer. Er gaat een skiroute naar het dal. Boven gaan de sneeuwschoenen onder en begin ik met m’n drietal aan de afdaling. Het is even zoeken naar de juiste route. Ik loop een stukje op route 3, maar dat voelt niet goed. Skiërs bevestigen dat deze route enkel naar een stoeltjeslift gaat. Gelukkig ben ik nog niet erg veel gedaald en zit ik snel op de juiste weg.

Maandag is Navistal aan de beurt. Het is hier net zo mooi als ik verwacht had. Ik kies een pad langs de beek omhoog. Eigenlijk wil ik naar de alm lopen, maar het is te ver voor Russ. Na drie kwartier klimmen zie ik een pad rechtsaf gaan. Ik besluit dit te nemen en loop terug naar Navis. 

Dinsdag: Obernberg is m’n doel. Via Facebook heb ik gezien dat het daar erg mooi is. Het is een ritje van 25 km dus best te doen. Er gaat een wandel/rodelpad naar de Obernberger See. Als ik daarop loop zie ik een spoor over de alm gaan. Da’s meer mijn stijl. De honden kunnen los, er is nu toch geen vee. Het is ontzettend mooi. Veel te snel kom ik aan bij het meer. Ik zou nog wel verder willen, naar de volgende alm. Maar voor de pup is het genoeg geweest. Terug naar de auto. Beneden op de parkeerplaats heb ik wel even hulp nodig. Er ligt een glibberige laag ijs, de auto wil alleen maar achteruit! Ik kom onmogelijk weg! 

De volgende dag besluit ik naar het Schmirndal te gaan. Hier loop ik met m’n drie honden door de Kaserer Winkle tot onder de Kleiner Kaserer. Ook hier kunnen ze lekker los. Ze volgen wel iedere keer een wildspoor, maar komen toch steeds netjes terug als ik ze roep. Er zijn nog zoveel tochten te maken! Het is een fantastisch wandelgebied.


Judith Lenderink

 

 

 

Uw vakantie verhaal ook op deze site?
mail ons tekst en foto's